Logopedisten Columns

Met verkrampte vingers schrijf ik mijn bevindingen over de patiënt op. Nadat ik de logopedische status heb bijgeschreven, pen ik de boel over in de zorgmap op de afdeling. Als ik een computer bereik begin ik aan het overdrachtsverslag richting het verpleeghuis.

'Nu zien we dat je een echte logopediste bent.' Verbaasd loop ik de koffiekamer binnen. 'Ja, dat is toch duidelijk jongens?' De rest van de fysio's knikken. Terwijl ik mijzelf van top tot teen inspecteer, kan ik concluderen dat ik mijzelf er niet meer of minder logopediste uit vind zien dan de dag ervoor.

Gaat dit ons echt wat positiefs opleveren of toch niet?
Van begin af aan had ik wel mijn vraagtekens bij het feit of het voor iedere werksetting een verandering zou betekenen. Wie gaat er nu bijvoorbeeld direct naar een logopedist als hij / zij een scheve mond heeft in de ochtend?

Dag pap, gister spraken we elkaar. Ik ben behoorlijk bezig op 't moment. Komende dinsdag en woensdag heb ik cursus in Rotterdam.

Wachten duurt lang. Nee, ik wacht niet op een cliënt. Sinds half acht wacht ik op een ZZP-er die de stormschade aan het dak komt beoordelen. ‘Nee, ik red het echt niet vandaag’, zei hij eergister.

Het nieuwe kabinet heeft in mei dit jaar van zich laten horen aan de patiënten- en gehandicaptenorganisaties en ouderenbonden. Tot nu toe was er een jaarlijkse subsidie van €120.000,- per vereniging.

Steeds vaker hoor ik via via dat pas afgestudeerde logopedisten niet direct gaan werken maar verder gaan studeren en een master gaan volgen. Toen ik klaar was met de opleiding logopedie in 1999 ging naar mijn idee het merendeel direct een baan als logopedist zoeken.

Momenteel kan een logopedist die mensen met de ziekte van Parkinson behandelt zich proberen aan te sluiten bij Parkinsonnet. Het Parkinsonnet bestaat uit regionale netwerken van zorgverleners die gespecialiseerd zijn in het behandelen en begeleiden van patiënten met de ziekte van Parkinson of op Parkinson lijkende aandoeningen (Parkinsonismen).

Lieve Martine, welkom thuis. Er hangt een spandoek voor een HAT-woning. Het doek is groot en valt op als ik erlangs fiets. Genoeg aanleiding voor mijn actieve hersens om te gaan filosoferen..

Bezuinigingen….zucht…..natuurlijk snapt iedereen dat er bezuinigd moet worden en dat de meeste sectoren eraan moeten geloven.

Horen jullie ook zo vaak van de verzorging als je een slikprobleem signaleert: “ach, dat eten en/of drinken doet hij al jaren zo.

Momenteel denk ik erover om een Ipad te gaan aanvragen voor een jongen met niet aangeboren hersenletsel.

Zo aan het einde van het jaar heb ik altijd de behoefte terug te blikken en te bedenken wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Zo is het privé wat overlijdens en geboortes betreft rustig geweest  (ik zit in de ‘sandwich-generatie’).

.

Enkele dagen geleden werd ik geattendeerd op de website www.mijnzorgnet.nl
Op deze website staat hier het volgende over beschreven:

MijnZorgnet is een dienstverlenende organisatie voor patiënten, mantelzorgers en professionele zorgverleners.

Afgelopen vrijdag werd ik op mijn werk gebeld met de mededeling dat een direct familielid naar alle waarschijnlijkheid een CVA zou hebben doorgemaakt. Na nog even gauw alles afgerond te hebben ben ik er met mijn vriend naartoe gegaan. 

Wat kan het toch fijn zijn als je via het internet al je collega’s in Nederland kunt bereiken als je een vraag hebt of ergens niet uitkomt met betrekking tot het uitvoeren van ons beroep.
En wat vond ik het vaak fijn dat dit er was, tot enkele jaren geleden.

Wat een strijdbaarheid hebben we de afgelopen periode met elkaar tentoongesteld! Eerst die geweldige actie van de NVLF rond de bezuinigingen. Wat een inzet van iedereen: NVLF, logopedisten en ook patiënten.

Mijn laatste maand is ingegaan, wat betekend dat ik behandelingen ga afronden en vooral veel verslagen moet gaan typen. Reflecties, procesverslagen, evaluatieverslagen, noem maar op.

De deadline nadert, wat alweer een nieuw verhaal betekent! Op 10 april stond op mijn weblog het magische gegeven ‘50%’. Die dag was exact het midden van mijn verblijf op het prachtige Curaçao. Het was een soort van psychologische grens.

Het is alsof ik weer helemaal terug ben in mijn studententijd. De afgelopen weken heb ik in het land en aan de telefoon veelvuldig contact gehad met logopedisten uit het hele land. Naast het vakgebied is er zeker nog een heel duidelijk overeenkomst: "Druk, druk, druk, geen tijd, geen tijd, geen tijd".

Op het moment van dit schrijven verblijf ik reeds drie weken op het prachtige eiland Curaçao en zijn er twee stageweken voorbij. Ik heb behoorlijk wat opstart problemen gehad ((Waarom heb ik dit waanzinnige plan doorgezet!? Hoe kan ik zo lang zonder vrienden en familie?!).

De zevende stageweek is alweer ten einde op het moment van dit schrijven. Volledig ingeburgerd ga ik hier nu door het leven

Een titel die op allerlei vlakken van toepassing kan zijn. Allereerst natuurlijk de campagne Stem In Zicht. Heel goed dat we op de actualiteit inspelen met de campagne. Voorbeelden die mensen herkennen, spreken aan en verlevendigen het onderwerp.

Laten we met zijn allen het onderwerp Stem breder op de kaart zetten, bekender maken bij een groter publiek en bij degenen die er al bekend mee zijn, het onderwerp uitdiepen!

Wauw! Wat een spanning… Nog eventjes en dan gaat het grote avontuur beginnen! Nu jullie dit lezen zit ik al in het verre warme oord, maar voor mij is het tijdens dit schrijven nog een groot mysterie.

Het is dus bijna zover, mijn vertrek naar Curaçao. 5 maanden hard aan de slag voor mijn laatste stage. Ik moet mij nu al goed verdedigen, vaak wanneer ik het vertel aan anderen krijg ik ‘je bedoeld 5 maanden vakantie i.p.v. stage’ naar mijn hoofd geslingerd. Nu weet ik wel dat op de Antillen het tempo iets lager ligt dan bij de werkpaarden uit Nederland, maar een ‘peace of cake’ gaat het heus niet worden…

Jullie hebben het vast wel gelezen. Sommige professionele voetbalteams hebben vooral gekregen bij het inenten tegen de Mexicaanse griep. Net als je denkt dat het niet gekker kan, krijg je dit weer. Wat is het toch met dat voetbal?

In mijn vorige column stelde ik ‘Als logopedist moet je werk eigenlijk je hobby zijn om alles naar eer en geweten te kunnen doen.’ Op het betoog dat hierbij hoorde heb ik veel reacties gehad, die ik u niet wil onthouden.

Nieuwsgierig geworden door de titel? Klinkt zweverig, maar na dit verhaal zal de bedoeling een stuk concreter zijn.
Onlangs was ik bij een homeopaat. Het is goed om af en toe eens aan ‘de andere kant van de tafel’ te zitten om te ervaren wat het is patiënt te zijn. Op die momenten word ik me weer eens bewust hoe belangrijk gesprekstechnieken en het verstrekken van grondige informatie zijn.

De macht van de Nederlandse zorgverzekeraars loopt de spuigaten uit. Dit werd in 2006 ingeluid met de invoering van de basisverzekering en wordt de laatste jaren steeds meer voelbaar. En we werken er allemaal aan mee.

Het is weer sinterklaastijd. Volgens het grootste deel van de Nederlanders de belangrijkste traditie die ons land kent. Natuurlijk is het leuk: al die opgewonden kindertjes, die hun best doen allerlei moois voor de sint te maken, het liefst dagelijks hun schoen zetten (je zou maar eens een kans missen!) en fanatiek het sinterklaasjournaal volgen.

De herfst is weer helemaal in het land. Aan de ene kant vind ik de herfst een prachtig seizoen, maar aan de andere kant…..
Vorige week moest ik voor het eerst dit schooljaar alweer de autoruiten krabben. Oké…je krijgt er koude vingers van, maar dat is niet het ergste. Waar ik het meeste moeite mee heb is de dagen die zo snel voorbij zijn. Nog even en ik vertrek naar mijn werk in het donker en ik kom ’s avonds thuis in het donker. Helemaal nu de klok verzet is, is de avond snel gevallen.

De afgelopen weken ben ik intensief bezig geweest met het concept marketing en logopedisten. Of liever gezegd, het invullen van de zwarte gaten hierin.
Wat blijkt, logopedisten hebben nog niet veel verstand van hoe zij zichzelf in de markt moeten zetten. In marketingtaal: positioneren.

Een vreemde eend in de bijt/beit?
Waarschijnlijk kent ieder van ons het gevoel wel: “ ik pas hier niet, help! Ik ben anders!”


Sinds het starten van mijn opleiding tot coach is een hot-item: wie ben ik?
Wat zijn mijn kwaliteiten, valkuilen, allergieën, uitdagingen, afweermechanismen, hartewensen, passie etc.

Het gebrek aan inzicht in taalpragmatiek bij sommige mensen levert soms hilarische situaties op. Zo hadden wij pas geleden met een bevriend stel en onze kinderen het idee om enkele monumenten te bezoeken op de Open Monumentendag. Met z’n allen op de fiets stopten we als eerste bij een molen. We mochten vrij rondkijken en ons eigen verhaal bedenken bij alle attributen die we zagen. Dit liep gesmeerd (de molen ook) en een kleurplaat rijker stapten we de fiets weer op.