Wachten duurt lang. Nee, ik wacht niet op een cliënt. Sinds half acht wacht ik op een ZZP-er die de stormschade aan het dak komt beoordelen. ‘Nee, ik red het echt niet vandaag’, zei hij eergister.
Moederdag is een emotioneel beladen woord. In België heet het ‘Moederkensdag’, nóg erger. De dag waarop je als moeder in het zonnetje wordt gezet. Door je kinderen natuurlijk.
De maand december is een rare maand. Dat vind ík tenminste. Enerzijds worden we gedwongen ons te verheugen. Op de komst van een baby. Niet zó maar een baby: een verlosser.
Onlangs ben ik verhuisd. Van klein naar groter. Ik had me voorgenomen vóór de verhuizing, bij het inpakken, eens goed op te ruimen. Sinds 1975 ben ik logopedist, sinds 1983 vrijgevestigd en sinds 1985 volledig zelfstandig. Nooit heb ik iets weggegooid. Mijn moeder kon –te- goed opruimen, als ik mijn vader bezoek is hij altijd bezig met archiveren. Wat dat laatste betreft denk ik dat ik op mijn vader lijk.
