 Afscheid
En dan besluit je dat 3 werkplekken toch wat veel is..
Na 6,5 jaar gewerkt te hebben op een instelling voor volwassenen met meervoudige beperkingen werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. Deze uitdaging vond ik op een orthopedagogisch dagverblijf voor kinderen met ernstige meervoudige beperkingen. Met veel enthousiasme ben ik hier in mei aan de slag gegaan. En nu is het tijd om afscheid te nemen van ‘mijn’ volwassenen.
Afscheid nemen is altijd moeilijk. Niet alleen het afscheid van mijn collega’s, maar juist ook het afscheid van de cliënten met wie ik al die jaren zo leuk heb gewerkt. Nu pas realiseer ik me echt wat voor sterke band je opbouwt met je cliënten. Ze vragen zo weinig en geven zo veel.
De doelgroep waarmee ik werk heeft weinig mogelijkheden tot verbale communicatie, maar wat kunnen ze communiceren zeg. Met een paar gebaren en veel mimiek maakt iedere cliënt op zijn of haar manier duidelijk dat ze me gaan missen; dat ze het jammer vinden dat ik wegga; dat ze verdrietig zijn. Doordat hun communicatie en gevoelens zo puur zijn, komt de boodschap veel harder binnen dan de woorden van afscheid die gezegd worden tijdens het ‘officiële’ gedeelte.
Ik ben verdrietig, omdat ik ‘mijn’ cliënten zal gaan missen. Maar ergens ben ik ook ongelooflijk trots dat, mede dankzij de logopedische behandelingen van de afgelopen jaren, ze zo goed in staat zijn om te vertellen wat ze bedoelen en voelen.
Daar heb ik het al die jaren voor gedaan!
Liesbeth Verkade
 |
Columns 
