Vol spanning fiets ik tegen de wind in en door een miezerige regenbui, mijn eerste dag van een nieuwe opleiding tegemoet.
Onderweg zie ik een aanplakbiljet van Loesje. Terwijl ik erbij voorbij fiets lees ik nog net:
Fijn Wilders,
de eerste zwart-wit-film van 2008.
Inwendig (en wellicht uitwendig ook) glimlach ik.
Mijn gedachten dwarrelen naar al de ophef die er is. Vrijheid van meningsuiting, helaas met gebrek aan respect voor andere meningen en een schijnbaar gebrek aan een oorzaak-gevolg visie. Wat beweegt hem te roepen dat hij zijn film gaat uitbrengen, zoals hij dat wil gaan doen? Wat is er voor hem zo bedreigend, dat hij zo van zich af moet schoppen?
En waarom geeft de media hem zoveel aandacht? Voeden wij hem zo niet in zijn strijd? Gaat een kind wat iets niet mag, dit niet juist nog harder proberen?
In zijn strijd tegen een volgens hem bedreigende groep andersdenkenden, lijkt hij te leven volgens de overtuiging: aanval is de beste verdediging.
Maar is dit wel zo?
De rest van de dag krijg ik een introductie van wat mijn opleiding LifeCoaching in gaat houden. Nieuwsgierig en verlangend naar welke mogelijkheden ik zal krijgen om mijzelf als therapeut en coach verder te ontwikkelen, luister, observeer en voel ik.
In een zeer gemêleerd en interessant gezelschap, doen we een meditatie. Daarna wordt ons gevraagd een bos te tekenen, dat betrekking heeft op een bepaalde persoonlijke situatie.
Eén tekening wordt klassikaal behandeld. Het komt neer op een communicatieprobleem. Inter- en intrapersoonlijk. Zo legt de docent uit: communicatie met een ander, of met jezelf. Voor mij als logopedist bekend terrein.
Aan de hand van Transactionele Analyse wordt het probleem verhelderd. Kort gezegd komt het erop neer, dat je in een gesprek 3 rollen kan aannemen. Die van een kind, al dan niet aangepast, gekwetst of rebellerend. Een kind-ego-toestand vertoont gedrag vanuit de kinderjaren herhaald. Die ouder-ego-toestand, voedend of kritisch, gedrag overgenomen vanuit ouderfiguren. En die van de volwassene-ego-toestand, gedrag dat een directe respons is op het hier-en-nu.
De vraag is dus altijd, in welke rol zit je? Inzicht in meta-communicatie. En vervolgens bewust uit de ‘ouder’ of ‘kind’-rol stappen. Wanneer je vanuit de ‘volwassen’-rol spreekt, nodig je de ander uit dit ook te doen en is er ruimte voor vruchtbare communicatie.
Nu ben ik benieuwd wie zich geroepen voelt een interview met Dhr. Wilders aan te gaan. Ik ben benieuwd welk doel hij zich gesteld heeft met deze film? Wat vindt hij van de reactie van de groep mensen die hij aanvalt, die nu heel Nederland verantwoordelijk houden voor de uitspraken en de mening van 1 man? Hoe verhouden volgens hem respect en vrijheid van meningsuiting zich tot elkaar in zijn strijd.
Als wij nou eens met zijn allen hem vanuit de ‘volwassen-rol benaderen, zou hij dan zelf verantwoording nemen? Zonder dat hij daar door een ‘ouder’ toe verplicht wordt? En vervolgens zijn mening kunnen verkondigen zonder te schieten in de rol van het ‘rebellerende’-kind?
Of heb ik het mis? Nou ja, de opleiding is per slot van rekening pas net begonnen…
Een spreuk met betrekking tot bovenstaande en eigenlijk met betrekking tot elk contact wat je hebt met een naaste, wil ik jullie niet onthouden:
Als ik inzicht heb,
In waarom jij de dingen doet die je doet,
Wordt ik tolerant.
Amanda Cooiman-Sakkers
 |
Columns 
