|
Boodschap van een zwanenfamilie
Na het moeder-en-kind-zwemmen rijd ik met nog natte haren huiswaarts. Mijn zoontje, helemaal rozig, achterin in zijn stoeltje, bijna in slaap. Ik irriteer me aan mijn voorganger die steeds langzamer gaat rijden. Ik houd niet van automobilisten die langzamer rijden dan toegestaan, zonde van de tijd.
Maar dan valt me op wat de reden is van zijn vertraging. In de berm staat een prachtige witte zwaan. Heel terughoudend maakt hij(neem ik aan..) aanstalten om over te steken. Pas als mijn voorganger volledig tot stilstand is gekomen, zet de zwaan enkele passen op de rijbaan. Daarna komen uit het hoge gras zijn nakomelingen, gevolgd door hun moeder (naar ik aanneem, hoewel het ook omgekeerd zou kunnen zijn…. Wat zegt dit over mijn emancipatie?!).
Pa voorop en Moe als laatste met hun kroost veilig tussen hen in, gaan ze eensgezind in een rustig tempo, aangepast aan de snelheid van de kleinste zwanenpootjes, op weg naar de andere berm. Daar aangekomen houden Pa en Moe de pas nog meer in zodat de kleintjes de berm in kunnen waggelen en pas als ze volledig in het hoge gras verdwenen zijn en dus veilig aan de overkant, volgen Pa en Moe ook.
Hoewel ik weer verder mag rijden, voel ik me ietwat verloren door de verwondering van zoveel moois. Wat een onvoorwaardelijkheid van ouder naar kind, wat een staaltje van communicatie. Daar zouden wij, mentaal ontwikkelde mensen, nog heel veel van moeten leren, want met ons gesnater de hele dag zijn we vaak niet zo op elkaar afgestemd als deze familie!!!
In de verschillende communicatieve situaties in de dagen die volgen, moet ik hier nog vaak glimlachend of hoofdschuddend aan terugdenken. Waar blijft onze intuïtie, het luisteren naar je gevoel, onze diepe verbinding met de wereld om ons heen, of wat concreter onze naasten, te midden van onze vergevorderde verbale communicatieve vaardigheden?
In hoeverre heeft onze ontwikkeling ons verrijkt? Of zou het ook nog wel eens beperkend kunnen werken?
Voor wie de verhalen van De Kleine Prins kent:
'Een mens kan alleen met zijn hart goed kijken;
wat essentieel is, is onzichtbaar voor het oog'.
(Antoine de Saint-Exupéry)
Zou dit ook gelden voor luisteren? Luister je met hart en ziel, of luister je met je hoofd?
Een mens kan alleen met het hart goed luisteren;
wat essentieel is, is onhoorbaar voor het oor’
Amanda Cooiman-Sakkers
 |
Columns 
oewel ik weer verder mag rijden, voel ik me ietwat verloren door de verwondering van zoveel moois. Wat een onvoorwaardelijkheid van ouder naar kind, wat een staaltje van communicatie. Daar zouden wij, mentaal ontwikkelde mensen, nog heel veel van moeten leren, want met ons gesnater de hele dag zijn we vaak niet zo op elkaar afgestemd als deze familie!!!