|
Dat is heel iets anders, aan de ene kant vond ik het spannend, wat natuurlijk vrij logisch is want, hoe reageren de kinderen op je, zou het voldoen aan je verwachtingen, is zwarte piet er misschien wel? Maar mijn mondhoeken krullen steeds verder op omhoog, en ik hoe dichterbij ik kom, hoe meer zin ik er in krijg.
Aangekomen bij de peuterspeelzaal hang ik nog wat onwennig mijn jas op, en ga ik naar binnen. De juf herkent me niet meer, maar nadat ik de 13 jaar oude foto van mezelf heb laten zien weet ze het weer. De kinderen zitten al klaar in de kring, ik pak een stoel en zing alle sinterklaas liederen uit volle borst mee.
Na een tijdje, kijkt het meisje dat voor me zit nieuwsgierig achterom, ze draait zich weer terug, bedenkt zich, en kijkt nog even naar mijn felroze broek. Dan draait ze zich weer in de kring en zingt weer mee met de sinterklaas-liedjes.
Goedzo, het ijs is gebroken, en de kinderen beginnen aan mijn aanwezigheid te wennen.
De eerst ochtend is voorbij gevlogen, en met een voldaan gevoel loop ik terug naar huis.
En net als vroeger ren ik meteen naar mijn moeder toe met de mededeling “MAM! Het was zó ontzéttend leuk he?! Er was een jongetje dat had….” “PAPA! Het was echt zóóó leuk! Er was ook nog een meisje en dat…” enfin, vul maar in.
Wat ook heel leuk is, is dat alle kindjes die ik heb gezien, allemaal bezig zijn met het ontwikkelen van hun spraak. Want ja, daar kom ik uiteindelijk natuurlijk voor. Dat is leuk om te zien, en grappig om te horen. Het typisch hieraan is, dat ik zelf ook het gevoel heb, dat ik ook mijn spraak weer helemaal opnieuw aan het ontwikkelen ben.
Ik leer alle klanken weer helemaal opnieuw, dit keer zónder accent, of invloed uit mijn eigen woonplaats, dit keer met méér kaakval, nóg meer ronding, en af en toe een tikkeltje overdreven ar-ti-cu-la-tie.
Eigenlijk, ben ik zelf gewoon een grote peuter. Spelend tussen de kinderen, springend en dansend, op een jengelende Mariah Carey, frietjes met appelmoes etend aan de mooi gedekte kerst-tafel. Maar helaas, de kinderen vinden mij toch écht JUF Claire. En dus pak ik nog een doekje, maak ik nog een moeilijke riem los, en was ik nog een keer iemands handjes. Ze moesten eens weten dat de juf ook opnieuw moet leren praten….
 |
Columns 
