Bijvoorbeeld een assessment. Ik had nooit verwacht dat ik ‘m daar zó voor zou knijpen als ik al deed. Ik zal de situatie even schetsen trouwens, dan is het misschien makkelijker te begrijpen.
Neem een klas eerstejaars logopedie die sóms wel eens vergeet te kijken of er niet gefilmd moet worden voor een les, want alles moet gefilmd, dat is leerzaam. Mee eens, mits het serieus en echt gedaan wordt. Neem dan ineens het waanbeeld dat “de toets der toetsen” al over 3 weken is en er nog maar 1 begeleide les is en je hebt de stress er aardig inzitten.
Ook bij mij. Ook al heb ik wel gefilmd, tussendoor, even snel, een half oog op de casus houdend.
Maar verder oefenden we goed hoor! En in die laatste 3 weken ging het ineens héél hard!
De dag voor de toets zelf, mocht je de casus waar je de anamnese bij moest afnemen, komen ophalen. Dat is namelijk prettig voor het verlagen van de stressfactor. Gebruiksaanwijzing: je haalt de casus ’s ochtends vroeg al op, leest hem goed door, leest hem nog een keer goed door, leest tussen de regels door en gaat dan als een gek brainstormen over wát er gevraagd moet worden.
Tegen de tijd dat je dat allemaal gedaan hebt is het half 5 en kun je met een gerust hart naar huis om vroeg je bed in te kruipen.
De volgende dag staat het eindeloos oefenen op de planning, waarbij je dan ook meteen aan je medestudent kunt vragen of je niet te snel praat en of die ademhaling nou wel goed zit.
Helaas ben je als student over het algemeen afhankelijk van het openbare vervoer. Algemeen bekend gegeven: als het rijdt is het fantastisch, helaas gebeurt dát maar vrij weinig.
Ik strandde al in mijn eigen woonplaats door een storing. Ik kon geen kant op en had nog 3 uur om op school te komen, dat is niet zo heel lang als je ook nog wil oefenen en toch zéker wel anderhalf uur onderweg bent.
Gelukkig heb je dan als oh zo zelfstandige studente altijd nog je pappie en mammie die dan toch ’s werelds bsteste uitvinding allertijde in hun bezit hebben namelijk: de auto. En dus was ik alsnog ruimschoots op tijd op school om te oefenen en met enige stress het assessment af te leggen.
Die stress was vervelend, op een gegeven moment kon ik niks anders meer dan springen en heen en weer ijsberen, ergerlijk vooral als je het van jezelf merkt en niet kunt stoppen.
Maar alles voor het goede doel: er staat een 7 genoteerd.
Nu moet ik misschien toch maar even gaan knutselen... Want ik stel graag uit, het liefst tot het laatste moment, maar dit ziet er niet heel makkelijk uit. En nu is er tenminste nog iemand thuis die net iets meer van dingen in elkaar zetten weet dan ik.
Zelfstandig, niet?
 |
Columns 
