Met grote ogen zit ze tegenover me, het is duidelijk dat het leven haar overkomt. Ze draagt zorg voor mensen in haar directe omgeving. In haar relatie is zij de sterkere. Haar kleinkind, die bij haar zieke schoondochter woont, voorziet ze van een boterham, want ja, een kind moet toch eten. En de hond, ja, die moet toch ook uit. En om al deze mensen maakt ze zich zorgen, want ze kunnen niet zonder haar hulp. Ze slikt dertien medicijnen in het dozijn. Het aantal specialisten bij wie ze onder behandeling is, is niet op één hand te tellen.
Als ik haar vraag waar of bij wie zij steun vindt, wellen tranen op in haar ogen. Haar zus en een goede vriendin. Zij zijn beiden enige tijd geleden overleden.
Ze werd verwezen door de kno-arts, voor slikklachten, hij kan geen aanwijsbare oorzaak vinden.
Tijdens de anamnese is haar stem zeer instabiel. Zelf noemt ze dat ze het gevoel heeft dat er constant iets in haar keel zit en dat ze vast voedsel niet doorgeslikt krijgt, ze heeft altijd een droge mond en bij doorvragen blijkt haar stem regelmatig weg te vallen.
Het is geen wonder, dat haar lichaam zijn grenzen aangeeft. Verschillende vragen komen bij me op, maar ik stel ze niet. Is haar lichaam moe van het afgeven van signalen en doet er af en toe het zwijgen toe? Heeft ze niet al téveel geslikt en krijgt ze daardoor geen hap meer door haar keel? Heeft alle spanning zich samengebald in haar keel? Of zit het haar tot het spreekwoordelijke ‘hier’?
Ik neem een slik-, globus- en stemonderzoek af en plan een slikvideo voor haar in. De daarop gebaseerde diagnose verrast me allerminst: hypertonie van thorax en hals, een thoracale en hypertone adembeweging, vertraagde slikinzet, onvoldoende relaxatie faryngeale musculatuur post deglutitief (na het slikken). En een matig tot ernstige dysfonie.
Ik doe haar voorstellen voor de oefeningen. Maar de oefeningen voelen leeg aan, ze lijken slechts het topje van de ijsberg te raken.
Haar grote ogen kijken me vragend aan, ze vragen niet om de oplossing van de problemen waarvoor ze verwezen is, ze vragen zoveel meer. En hoe graag ik het ook wil, ik kan het haar niet geven, niemand kan haar dit geven.
De uitdaging voor mij: haar taal spreken en hopen dat ik een ingang vind, die haar inspireert de stappen te kunnen zetten die nodig zijn om naar haar eigen lichaam te leren luisteren. En hopelijk ontdekken we gaandeweg haar innerlijke bron van liefde en kracht, die haar kan vervullen en het zelfherstellend vermogen van haar lichaam kan vergroten.
Maar eerst maar eens beginnen met relaxatie van thorax, hals en faryngeale musculatuur.
Ben benieuwd wat deze oefeningen bij haar in beweging zetten.
Amanda Cooiman-Sakkers
 |
Columns 
