|
DOOF (II)
Het had niet mooier kunnen zijn. Nog geen twee dagen nadat ik in mijn vorige column had geschreven over slechthorende (oudere) ouders, zijn zowel mijn ouders als mijn schoonmoeder bij ons op bezoek. Die dag komt ook Hans, jeugdvriend van mijn man, langs. We hebben heel wat bij te praten, want we hebben hem al een aantal jaren niet gezien.
Het gesprek gaat over onze kinderen in de puberteit, over jongvolwassenen, opvoeden in deze tijd en dan rijst natuurlijk al snel de vraag hoe onze ouders dat bij ons ervaren hebben. De conclusie is dat kinderen opvoeden niet altijd makkelijk is, maar ook dat al die kinderen over het algemeen toch goed terecht komen.
Van het een komt het ander en gaat het over ouder worden, met alle ongemakken van dien. Onderwerpen als slechter lopen, slechter zien en natuurlijk ook slechter horen passeren de revue. Een rollator gebruiken is misschien niet altijd even prettig, maar je komt nog wel ergens. Het dragen van een bril is ook niet zo erg, want er zijn zoveel mensen met een bril. Maar een gehoorapparaat..
En dan vertelt de jeugdvriend dat hij voor beide oren een gehoorapparaat draagt. Moeder en schoonmoeder zijn met stomheid geslagen. Even. Daarna willen ze er alles van weten. Ze zien wat een prachtige kleine apparaatjes het zijn. Het zijn weliswaar gehoorapparaten die achter het oor zitten, maar je ziet er bijna niets van. Hans legt uit dat hij ze ook nog eens op allerlei situaties kan instellen. Zo kan hij ze via een afstandbediening zo instellen dat als hij in een groep zit en naar een spreker kijkt, die spreker extra goed kan verstaan. Hij vertelt er ook wel bij dat de apparaten die hij heeft erg prijzig zijn, maar dat hij blij is dat ze er zijn, omdat hij op deze manier zijn werk kan blijven uitvoeren.
De vriend vertrekt aan het begin van de avond en alsof het niet mooier kan, komt later op de avond buurvrouw Ilonka langs. Ook zij heeft gehoorapparaten. Het zijn kleine apparaten die ze in het oor draagt. Moeder en schoonmoeder weten dit al jaren, maar nu is opnieuw de interesse gewekt. Toeval wil dat zij ze juist deze avond niet draagt, omdat ze de batterij moet vervangen. Maar ze gaat snel naar huis, vervangt de batterij en legt uit hoe het allemaal werkt.
Het lijkt wel of de duvel er mee speelt. Diezelfde week zit ik in de trein met een buurman “van verderop”. We zien elkaar maar zelden. En U raadt het vast al, ook hij heeft gehoorapparaten!
“Wat zou het heerlijk zijn als ik in mijn volgende column verslag kon doen van beide moeders die de stap hebben gezet om onderzoek naar hun gehoor te laten doen”, schreef ik de vorige keer. Ik had niet verwacht dat het zó snel zou gaan. Mijn schoonmoeder heeft diezelfde week nog een afspraak gemaakt. Ze was erg geschrokken, omdat ze niet het idee had dat haar gehoor in al die jaren zo achteruit was gegaan. Zij zoekt nu met de audicien uit welke apparaten voor haar het meest geschikt zijn.
Ook mijn moeder is deze zomer naar de audicien is gegaan. Zij heeft inmiddels een afspraak bij de KNO-arts in verband met gevonden afwijkingen.
En nu maar afwachten wanneer mijn vader tot de ontdekking komt dat het voor hem ook niet onverstandig zou zijn eens een afspraak te maken…
Anneke van Gelderen
 |
Columns 
