Een vreemde eend in de bijt/beit? |
|
Een vreemde eend in de bijt/beit? Waarschijnlijk kent ieder van ons het gevoel wel:
“ ik pas hier niet, help! Ik ben anders!”
Sinds het starten van mijn opleiding tot coach is een hot-item: wie ben ik?
Wat zijn mijn kwaliteiten, valkuilen, allergieën, uitdagingen, afweermechanismen, hartewensen, passie etc.
Zo leerde ik dat ik aardig vastzit in het heel veel moeten weten en kennen, structuur, plannen, vooruitzien, controle houden en ga zo maar door. In mijn leerproces op de opleiding ervaar ik dit als belemmeringen. Maar hoe kom ik er aan? Of hoe kom ik eraf? Wil ik dat dan wel? Waar is de grens? Wanneer slaat leergierigheid om van kwaliteit naar valkuil? Kan je van jezelf verschillende kernkwadranten hebben? Waarbij een eigenschap, afhankelijk van de rol waar je inzit, de ene keer kwaliteit is en de andere keer valkuil of misschien wel uitdaging?
In mijn vak als logopedist is kennis en leergierigheid juist een kwaliteit! En tijdens diverse vergaderingen de laatste tijd werd dat weer eens bevestigd. De aanwezige collega’s onderling reageerden duidelijk vanuit hun ratio, er werd over en weer getennist met vaktermen, grondig geformuleerde argumenten, wetenschappelijke onderbouwingen, cijfers en getwijfeld aan ‘de outcome’ van een alternatieve methode. Allemaal heel Evidence Based.
Maar hoe zit het dan met ‘best-practice’ , de tegenhanger van evidence based? En met intuitie, gevoel, het afstemmen op de patiënt/cliënt, ‘rapport’ opbouwen en ga zo maar door. Dat zijn nou niet direct kwaliteiten van een deskundige, dit heb ik niet geleed in mijn opleiding tot logopedist.
Als een client kan kiezen, zou dat dan zijn voor een evidence based therapieprogramma, met vooraf vastgestelde oefeningen, duidelijk afgebakende te nemen stappen en volledig waterdichte onderbouwde keuzes. En niet te vergeten een door de zorgverzekering verplicht gesteld maximum aantal sessies als je voor vergoeding in aanmerking wil komen. Omdat hij dan zeker weet dat hij zijn doel haalt, oftewel van zijn klacht afkomt.
Wanneer is er dan ruimte om eens een keer niet je dag te hebben als cliënt? Of gewoon even met je ziel onder je arm een luisterend oor nodig te hebben, omdat het niet meer uit je woorden kunnen komen je allemaal even te veel wordt, zonder daarvoor een afspraak te moeten maken bij een psycholoog. Moet je dan als therapeut zeggen, dit past niet in het programma, hier ben ik niet voor opgeleid, dit moet u maar even uitstellen tot u bij de juiste persoon daarvoor terecht kunt.
En wanneer is dan ruimte om eens een keer te kiezen voor geheel andere aanpak of oefening, gewoon omdat je intuitie je vertelde dat dát nu op zijn plaats was. Waarna de cliënt verwonderd over de inhoud van deze – zo andere- sessie, na een half uur, weer huiswaarts keerde?
Gaat het om het product of het proces? Zijn we op weg met als doel de eindbestemming of de weg ernaar toe? En wie bepaald dat? Met de steeds assertiever wordende cliënt, werken we toch niet meer aanbodgericht maar vraaggericht. In hoeverre kan deze cliënt, tot wiens dienst wij staan, bepalen wat hij/zij wil en nodig heeft? En hoe kunnen wij deskundigen ons product zo aanbieden dat de cliënt weet waar hij/zij uit kan kiezen?
Een definitie van coachen is: de kunst van het vragen stellen. Een mooie spreuk die ik onlangs tegenkwam sluit hier mooi bij aan:
Een onbeantwoorde vraag
Is een goede reisgezel.
Hij zorgt ervoor dat je je ogen wijd openhoudt
Voor de af te leggen weg.
Ik hoop dat elk mens zichzelf mag zijn, ongeacht kennis, opleidingsniveau of overtuigingen. En zichzelf toestaat het ook wel eens allemaal niet te hoeven weten, moeten of kunnen beargumenteren.
Waardoor je in de rol van cliënt mag vragen wat je nodig hebt en in de rol van deskundige mag bieden waar je goed in bent, holistisch, waarbij gevoel én verstand elkaar mogen aanvullen.
En waarbij de belangrijkste factor voor het doen slagen van de therapie nog altijd de chemie is die er tussen de deskundige en cliënt is.
Amanda
 |
Columns 
En wanneer is dan ruimte om eens een keer te kiezen voor geheel andere aanpak of oefening, gewoon omdat je intuitie je vertelde dat dát nu op zijn plaats was. Waarna de cliënt verwonderd over de inhoud van deze – zo andere- sessie, na een half uur, weer huiswaarts keerde?