|
 In die tijd moet ik nog douchen, ontbijten, me 5 keer omkleden, opmaken en mijn stem opwarmen. Want als aankomend logopediste wil je natuurlijk niet op de introductiedag aankomen met een ochtendstem.
Nadat ik mijn ochtendritueel (waar ik normaal gezien een halfuur over zou doen, maar dat terzijde) heb afgerond, ga ik fris en fruitig de deur uit. Ik ben er klaar voor, en heb er ontzettend veel zin in.
Even een korte introductie; mijn naam is Inge Vermaat, ik ben 22 jaar oud, mijn grootste passies zijn zingen, muziek en theater. Vanaf mijn veertiende tot januari van dit jaar heb ik theater/zang opleidingen genoten. Maar na deze zeven jaar bleek mijn motivatie niet meer wat het was en besloot ik te stoppen met mijn opleiding. Ik ben gaan werken, en om me heen gaan kijken wat mij nou eigenlijk nog meer aansprak. Het duurde niet lang voor ik bij logopedie uitkwam. Op de basisschool had ik tegenover mijn dyscalculie een talenknobbel en een enorme honger als het ging om boeken verslinden. Ook praten was iets wat mij goed afging, dat deed ik dan ook veel. Doordat ik veel met mijn stem heb gedaan, heb ik automatisch ook regelmatig met de logopedist te maken gehad, kreeg ik spraakles en heb ik eens een kijkje in mijn eigen keel mogen nemen om mijn stembanden te kunnen zien. Dit alles vond ik maar wát interessant, en nadat ik op de open dag van Hogeschool Rotterdam ben geweest, was ik helemaal om.
Terug naar de introductieweek. Aangekomen op de hogeschool werd ik samen met nog zo’n 80 aspirant logopedisten in een rood T-shirt gehesen, en werd ons verteld hoe het programma van de week eruit zou komen te zien. Dit begon met een speurtocht door Rotterdam, ieder met zijn eigen klas. Hier moesten we al wat logopedische vragen oplossen, een klein snufje van de opleiding, erg leuk. Mijn klas, die uit 18 meiden zou bestaan, was trouwens niet helemaal compleet die dag. Om heel precies te zijn waren we met z’n zessen, maar zo leer je elkaar wel lekker snel kennen.
Woensdag gingen we op kamp, nadat ik de paklijst netjes was afgelopen, mijn griezeloutfit (want wat is een kamp zonder een thema?) had ingepakt, was ik klaar om te gaan. Met mijn 5 klasgenoten sprak ik af op Rotterdam centraal, en om 11:47 zaten we veilig en wel in de trein richting Tilburg. Daar aangekomen werden we meteen de stad ingestuurd, om het klassieke appel voor een ei spel te spelen. Iedere klas kreeg een fruitella mee, met de missie dit tegen iets beters, groter, mooier of meer te ruilen. ’s Avonds moest dit gepresenteerd worden, en wij waren trots als een pauw op onze griezel – accessoires, die we in een feestwinkel wisten te ruilen tegen een winkelwagentje. Jammer voor ons dat de andere klassen de missie “meer” nogal serieus hadden genomen, en gemiddeld met zo’n twintig objecten naar de presentatie kwamen. Dat heeft ons heel wat punten gescheeld.
Punten, want met alle activiteiten die we tijdens het kamp hebben gedaan (denk aan; zeskamp, zittend voetbal, een klassenlied/mascotte maken etc.) vielen punten te verdienen. De klas die de meeste punten had verdiend, won een prijs- en hoewel mijn klas(je) laatste werd, hebben we elkaar vooral goed leren kennen, wat zeker geen troostprijs is.
Het kamp is inmiddels bijna een maand geleden, en ik zit al in de vierde week van de opleiding Logopedie. Mijn klas is inmiddels wat uitgebreid, we zijn nu met elf meiden, wat ik persoonlijk erg fijn vind, je weet eerder wat je aan elkaar hebt. Ik ben erg aan het genieten van alles wat ik mag leren, en kijk uit naar alle mooie vakken die we nog gaan krijgen.
Mede door de introductieweek ben ik erachter aan het komen wat voor een fantastisch breed vak logopedie is, en ga ik mijn stinkende best doen hier deel van te worden!
 |
Columns 
