 Even slikken….
Horen jullie ook zo vaak van de verzorging als je een slikprobleem signaleert: “ach, dat eten en/of drinken doet hij al jaren zo. En hij heeft nog nooit een longontsteking gehad, dus ik vind niet dat we iets hoeven te veranderen?”.
Sinds ik logopedist ben, ben ik aan het uitleggen wat slikproblemen zijn en hoe je deze kan signaleren. En hetzelfde hoor ik ook bij mijn directe collega’s in de regio.
Het geven van adviezen op dit gebied worden wisselend uitgevoerd door de verzorgenden. Liggen hier de volgende oorzaken aan ten grondslag of is het een combinatie van dit alles: niet willen / eigenwijsheid, tijdsdruk en dan maar op eigen manier eten / drinken geven, beperkte scholing in vooropleiding, moeite hebben met het feit dat de logopedist de cliënt maar op specifieke momenten ziet, etc…
Hoe kunnen we hier als beroepsgroep meer voor gaan staan? Er is te weinig geld om overal intern klinische lessen te gaan geven. Maar misschien is dat een stap te ver en moeten we naar de plaats waar de verzorging zijn/haar opleiding volgt.
Wie weet heeft de logopedist een taak om in deze fase scholing te verzorgen?
En wat is de aanpak geweest binnen de instellingen waar het wel goed loopt rondom eet- en drinkproblemen?
Catherine Pijls
 |
Columns 
