|
 Eén dag congres zit erop. ‘Geshuffeld’ parkeer ik mijn auto in de file. Mijn gedachten gaan als een dronken aapje door mijn hoofd. Ik voel me leeg. Hoe kan dit, na een dag vol inspirerende lezingen van gepassioneerde collegaé?
Elf maanden geleden ben ik moeder geworden. Ik heb genoten van mijn zwangerschap met de bijbehorende kwaaltjes. Na een complexe bevalling, belandde ik in de zevende hemel, ik genoot van dat engelengezichtje, van de tot dan toe verborgen gebleven vaderlijke kwaliteiten van mijn man, van de liefde tussen ons die plots zoveel intenser voelt, van mijn coconnetje, de maanden van mijn bevallingsverlof.
Tijdens mijn ouderschapsverlof gingen we steeds meer ondernemen, babymassage voor hem en aansluitend yoga voor mij, elke maandag heerlijk een halfuurtje knuffelen tijdens het babyzwemmen, boswandelingen met onze hond en naar de kinderboerderij.
Ik val van de ene verbazing in de andere over wat dit kleine ventje allemaal spontaan ontwikkeld. Hele middagen zit ik genietend te kijken hoe hij zichzelf vermaakt! Ik zal niet in detail treden, want de lijst is oneindig!
Ik ervaar het moeder-zijn helemaal niet alsof ik mezelf aan de kant te zet omwille van mijn kind. Ik ontdek een heel nieuw deel van mezelf. En ik ben blij met wat ik zie! Sterker nog: Ik voel me beter dan ooit en ben apetrots, dat ik voor dit heerlijke ventje mag zorgen, hem zelfs al 11 maanden borstvoeding mag geven, dat ik de wereld door zijn guitige en nieuwsgierige oogjes mag zien, dat hij voor mij een spiegel is, die ook heel confronterend kan zijn!
Zelfs het combineren van mijn moederrol met mijn baan als klinisch logopedist, voor 10 uur per week, gaat beter dan ik had durven hopen, zeker voor iemand die cariëre-bewust is.
Dat wil ik allemaal, besef ik thuis … wanneer dit lieve ventje tevreden ’s nachts warm tegen me aan ligt te drinken….
En na 1 dag congres, is het chaos in mijn hoofd. ’s Avonds besef ik hoe waar de uitspraak is, dat moederschap en werk moeilijk te combineren zijn.
De moeilijkheid zit hem niet in het part-time willen werken, of het regelen van voldoende betaalbare opvang, waar de overheid zich zo druk over maakt.
De moeilijkheid is, dat ik ook de passie voel, die ik bij de sprekers voelde. Ik wil bijblijven als het om nieuwe ontwikkelingen gaat. Ik wil de nieuwste ontwikkelingen implementeren. Ik wil mezelf blijven specialiseren als stemtherapeut en samenwerking opzetten met de afdeling KNO. Ik wil me verder ontwikkelen in de prelogopedie en de logopedie profileren op de kinderafdeling. En ik wil nog zoveel meer ….
Dat wil ik allemaal, besef ik tijdens het congres….
Thuis wil ik mijn gevoelswereld, op het congres wil ik mijn rationele wereld. Ben ik thuis, is de rationele wereld niet te begrijpen, en op het congres is de gevoelswereld niet voelbaar.
De volgende congresdag spreek ik een collega en zij vat samen wat ik niet kon verwoorden: “dat is nu het verschil tussen die rechter en linker hersenhelft!”
Amanda Cooiman-Sakkers
 |
Columns 
