|
 Komt een autist bij de logopedist…. Klinkt als het begin van een mop en eigenlijk is het dat ook. Vorige week heb ik een gezond potje gelachen tijdens het werk en deze mop wil ik u niet onthouden.
Op dit moment heb ik een jongen met PDD-nos in behandeling met het verzoek om zijn zinsbouw te verbeteren. Tijdens het onderzoek bleken ook de persoonlijk voornaamwoorden een struikelpunt en hebben we dit ook in de behandeling meegenomen. Nu zijn we vorige week gestart met de welbekende syntaxmemory. Tot zover nog niets aan de hand.
Mijn patiëntje (ik zal hem X. noemen) had er veel zin, hij houdt erg van spelletjes. Meestal laat ik mijn patiëntjes kiezen wie er mag beginnen, zo ook deze keer. Enthousiast riep X. ‘ik’! (Dit persoonlijk voornaamwoord beheerst hij gelukkig wel!) Bij de eerste beurt draaide hij direct twee gelijke plaatjes om. Moeder en ik riepen nog enthousiast “wat toevallig!”. Bij de tweede ronde gebeurde dit weer. Hierop maakte ik de grap: “Het lijkt wel of je er doorheen kunt kijken, net of je röntgenogen hebt!”. Natuurlijk wel even het grapje uitgelegd, het blijft een PDD-nosser! Daarop zei hij bij de volgende ronde ”even mijn röntgenogen aanzetten” en ging weer verder met zijn beurt.
En jawel hoor, weer twee gelijke plaatjes. Zo speelde hij het hele spel uit, zonder dat moeder en ik aan de beurt kwamen. Hij was natuurlijk blij dat hij gewonnen had. Daarop verklapte hij zijn geheim. De achterkant van de kaartjes is geheel bedrukt met woorden in kleine blauwe lettertjes. Deze woorden blijken bij ieder kaartje iets te verspringen, maar bij twee gelijke plaatjes op de voorkant is de wijze waarop de lettertjes aan de achterkant iets verschuiven identiek! In de veertien jaar die ik werk heeft niemand dit ooit opgemerkt, inclusief ikzelf. U begrijpt, moeder en ik konden hier de humor wel van inzien en moesten flink lachen!
De grap heb ik natuurlijk direct aan X. uitgelegd, waarop ook hij moest lachen. Direct kreeg hij het plan om zijn meester ook met deze truc te gaan foppen: hij wilde zelf kaartjes gaan maken met tekentjes op de achterkant en deze dan mee naar school nemen. Volgende week hoor ik hoe dit afgelopen is!
PDD-nosser zijn, met sterk oog voor detail, heeft zo zijn voordeel!
Een goed 2010 met veel humor toegewenst!
Bianca Berndsen
 |
Columns 
