 Natuurlijk had ik deze opmerking wel eens opgevangen in de wandelgangen op de opleiding. Bij medestudenten die iemand tegen waren gekomen met een wereldbeeld waarin logopedie niet voorkwam.
Toch had ik het idee dat dit een zwaar overdreven broodje aapverhaal was. Ik vond het wel grappig, om na te vertellen op verjaardagen bijvoorbeeld. Succes gegarandeerd. Ervan uitgaande, dat dit eigenlijk een onzinverhaal was, een uitzondering op de regel, een toevalstreffer.
Totdat ik een keer onderweg was van Groningen naar mijn vriend. De reis ging over station Leeuwarden, waar ik met een kop hete chocolademelk in mijn handen op de trein naar Harlingen stond te wachten. Het was koud. Het was winter. De mensen keken elkaar zo min mogelijk aan. De blikken stonden op oneindig, of eigenlijk: gericht op de horizon om te kijken of de trein al in zicht was. Het zonnetje scheen, maar tegelijkertijd blies ik wolkjes van de kou bij iedere uitademing.
Er stonden twee mannen vlak bij me. Ze keken eens en dan weer weg. Ik keek eens terug en dan weer weg. Ze pasten er niet tussen, tussen de studenten en werkende vrouwen die geen tweede auto thuis hadden en dus met de trein moesten. Ik schatte ze rond de vijfenzestig allebei. Blijkbaar had ik een keer te veel gekeken, want de één begon te praten. Hij was naar een vliegshow geweest in Friesland. Het was ontzettend koud, maar wel prachtig, zei hij. Het was namelijk helder en de vliegtuigen waren daarom goed te zien.
Ik luisterde, want ik vind het leuk als mensen zomaar een praatje aanknopen. Ik verwonderde me over de verschillende werelden waarin deze man en ik (be)leefden, terwijl we op hetzelfde moment op dezelfde plaats op dezelfde trein stonden te wachten.
Op een gegeven moment vroeg hij wat ik dan zoal deed. “Ik studeer Logopedie”, zei ik vol goede moed. “O”, was het antwoord, “O.. eh Logopedie.. eh dat is iets met voeten toch?” Stomverbaasd was ik, deze opmerking in het wild te horen. Echt stomverbaasd.
Ik stond met m’n oren te klapperen. Er zijn blijkbaar écht mensen die denken dat logopedie iets met voeten te maken heeft. Podologie.. tja qua klanken heeft het wel iets van logopedie weg. Maar toch, het heeft er natuurlijk niet echt mee te maken.
Wat nu? Moeten we nu een campagne opstarten om de logopedie meer naamsbekendheid te geven?
Iets van: “Logopedie, niets met voeten”?
Adinda Lont
 |
Columns 
