|
 Mijn laatste maand is ingegaan, wat betekend dat ik behandelingen ga afronden en vooral veel verslagen moet gaan typen. Reflecties, procesverslagen, evaluatieverslagen, noem maar op. Wie houdt daar nou niet van? Gelukkig heb ik aan het eind een vrije week, waarin ik nog volop kan genieten. Dan ga ik nog eens het hele eiland over, om zeker te zijn dat ik alles heb gezien. Ook zorgen voor een bruin kleurtje, met al het harde werken heb ik daar nog niet veel tijd voor gehad.
De afgelopen tijd was weer geweldig. Ik heb genoten van mijn cliënten, sommigen heb ik blij gemaakt met communicatiemappen, anderen hebben het uitgezongen van plezier. Maar soms zijn er ook ontroerende momenten als een cliënt een traan moet laten. Soms staat het werk ontzettend dichtbij mij, door de leeftijd van de cliënten bijvoorbeeld. Dit zorgt voor veel besef over het leven, hoe gemakkelijk er iets mis kan gaan… Ik ga geen dingen mijden daardoor, je kunt immers niet alles voorkomen, maar ik word wel bewuster. Gelukkig merk ik wel dat ik de moeilijke verhalen van de cliënten achter mij kan leggen, natuurlijk voel ik soms ook de emoties, maar ik kan het tijdens de behandelingen bij mij houden.
Wel vind ik het prettig om het daarna even van mij af te praten. Voor mij is dit een prettige manier van werken, ik word hierdoor niet beperkt door mijn emoties en kan de cliënt zo optimaal mogelijk helpen. Dit is erg bruikbaar, want ik heb gemerkt dat je als logopedist ook een veilige haven bent voor de cliënten die hun verhalen kwijt willen en een luisterend oor nodig hebben.
Wat ik ook heel fijn vind is dat mijn ouders en broer twee weken op bezoek zijn geweest, van deze weken heb ik intens genoten. We hebben verschrikkelijk veel ondernomen en het was erg leuk om mijn woon- en werkomgeving aan hen te laten zien. Samen met mijn vader heb ik mijn eerste duik gemaakt, geweldig was het. Al was ik zo overrompeld van de mooie onderwaterwereld dat ik vergat te zwemmen. Dat heeft de instructeur mij niet in dank afgenomen geloof ik. Gelukkig kon ik later op herkansing doordat ik contact hield met de instructeur. Dat leidde tot een privéduik van wel 20 meter diep. Puur genieten, zo mooi! Dat was echt een geweldige ervaring en misschien ga ik nog wel op voor mijn brevet, dat zou toch een mooi aandenken zijn.
Afgelopen weekend heb ik allemaal souvenirs gekocht, ik moet dan toch bekennen dat het thuisgevoel weer wat sterker begint te worden. Samen met een vriend van mij die in Zuid-Afrika zit noemen we het vanaf nu maar de “Holland-fever”. Zoveel zin krijgen we in fietsen, de bossen, ons Apeldoorn, de winkelstraten, onze vrienden en familie. Na zo’n lange tijd weg te zijn van huis, worden je gevoelens over je eigen thuis steeds sterker. Nu ik weet wat ik ontzettend mis, weet ik pas echt hoe bevoorrecht ik ben met alles wat ik heb.
Nu eens zien wat de laatste maand nog te bieden heeft!
Ayo! Saludos, Anneke (annekevermeijs.reismee.nl)
 |
Columns 
