|
 Ik hou van muziek. Toen ik een jaar of acht was deden mijn ouders mij op blokfluitles. Daar werden mij de beginselen bijgebracht van de muziek: ritme, noten en samenspel. Op mijn elfde ruilde ik de blokfluit in voor de viool en vanaf mijn veertiende werd het de gitaar die mijn aandacht trok. Die akkoorden bleken vrij makkelijk te leren en als de akkoorden eenmaal stevig in je hoofd en vingers zitten, is zingen erbij helemaal niet zo lastig. Vandaag de dag is het zelf maken van muziek nog steeds een grote bron van vreugde, voor mij en -eerlijk nagevraagd!- mijn omgeving.
De muziek is eigenlijk een rode draad door mijn jeugd en jonge leven geweest. Zo zei mijn vader altijd: “Heb je het soms naar je zin, je zit zo lekker te neuriën!” En ook nu is het een dagelijks genot: ’s morgens begin ik de dag al met een liedje in mijn hoofd en onderweg naar mijn werk heb ik de radio op tien en zing ik lekker mee. Ik fluit in de gangen van het verpleeghuis om mijn vrolijkheid te delen.
Sinds drie weken behandel ik in een vrouw van rond de 60 met de ziekte van Parkinson. Ze spreekt nog goed verstaanbaar, wel met gespannen stem en monotoon. Samen hebben we een toonladder geprobeerd en hoe hoger de tonen worden, hoe meer spanning en ‘bibbers’ er in de stem komen. Ze vindt het vreselijk dat het zingen niet meer lukt zoals voorheen. En door de ziekte kan ze ook geen keyboard meer spelen. En dat terwijl ze zo gek was op muziek. Gelukkig zei ze heel resoluut: “...maar ik zing wel lekker gewoon mee hoor, met de radio. Het kan me echt niet schelen hoe het klinkt.” Maar je zult het toch maar moeten missen, het muziekmaken...
Zingen is precies de link van de muziek met de taal. Is het niet fantastisch, dat in een muzikaal ritme precies woorden ingepast kunnen worden? En als je dat ritme een melodie geeft, begint de taal echt te leven. De kracht van het samenspel tussen melodie en tekst moet je niet onderschatten. Denk maar aan het drama in Marco Borsato’s “Je raakt me kwijt, ’t is de waarheid...” Of neem de ode aan Fortuna uit de Carmina Burana eens. De melodie is eigenlijk cyclisch, komt steeds terug bij de basis, hetgeen aansluit op de boodschap die de tekst draagt.
De eerder genoemde cliente heb ik aangeraden om, ondanks alles, te proberen blij te zijn met hetgeen er op een dag wel mogelijk is. En eigenlijk is dat hetzelfde als wat componist Orff met zijn Carmina Burana wilde vertellen: het leven is als een rad van fortuin, de ene dag ben je on top of the world en voor je het weet ben je het allemaal weer kwijt. Je weet nooit wat je te wachten staat, en wanneer. En eigenlijk is dat ook zo met de ziekte van Parkinson.
Linda de Visser
 |
Columns 
