Hoe vaak je het ook doet, solliciteren wordt volgens mij nooit makkelijk. Altijd die spanning.. Wat zullen ze vragen? Hoe kom ik over? Klikt het? En naderhand dat tergende wachten… Ben ik aangenomen? Willen ze nog een gesprek? Ben ik afgewezen en waarom dan?
Deze week zat ik aan de andere kant van de tafel. De praktijk wordt te groot voor één logopedist alleen, dus wil ik een collega aannemen. Dat lijkt makkelijker, maar ik heb ervaren dat een sollicitatie afnemen ook een hele opgave is. Wat wil je weten? Wat verwacht je van een collega? Waar baseer je uiteindelijk je keuze op? Hoe belangrijk is een eerste indruk?
Maar zowel op sollicitatiegesprek gaan als een sollicitatiegesprek afnemen vallen in het niet bij wat er dan volgt: loslaten…
Ik heb een hele leuke collega aangenomen. Het klikte, haar ideeën sluiten goed aan bij de mijne, ze is enthousiast en komt zeer professioneel over. En toch voelt het alsof ze een indringster is. Ze komt in ‘mijn’ praktijk en gaat ‘mijn’ kinderen behandelen.
Ik heb opeens groot respect gekregen voor alle ouders van de kinderen in de praktijk. Zij dragen met vertrouwen hun kind over aan een logopedist. Ze laten los en passen zich aan. Daar kan ik nog een hoop van leren…
Liesbeth Verkade
 |
Columns 
