|
Sprakeloos
In Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht is het vaste prik: in de zomer komt de Parade weer naar de stad! Dit jaar vierde het mobiele kunst en theaterfestival alweer haar achttiende verjaardag. De Parade is volwassen wat optredens en artiesten betreft, maar diep van binnen is het festival kind gebleven.
Op het kleurrijke terrein staan de meest gekke theatertjes en snoepkarren bij elkaar. Stoere kerels dansen in de Stille Disco met biertje of zuurstok in de hand, verderop staan mensen vrolijk in rij voor de theatertenten of de zweefmolen. En overal de geur van eten. Of je nou tot het publiek of de artiesten behoort, iedereen geniet van dit rondtrekkende festival.
Met een groep vriendinnen gaan we op vrijdagavond naar de Parade. Het heeft de hele middag geregend, maar gelukkig is het ‘s avonds droog. De stemming zit er goed in en met een drankje en hapje in de hand staan we te wachten. Via internet hebben we kaarten besteld voor de voorstelling ‘Scania’. Dit blijkt een goede zet te zijn geweest, er staat namelijk een ellenlange rij voor deze voorstelling over het lief en leed van het truckerbestaan. Eenmaal binnen schuiven we net zo lang door tot iedereen op de houten bankjes zit. Ondertussen schalt de stem van Henk Wijngaard ‘met de vlam in de pijp’ door de theatertent, een vlam die de hele voorstelling blijft branden. En hoe! De acteurs zijn geweldig, de sketches zijn zowel grappig als ontroerend en de liedjes passen perfect bij het thema.
Toch trekt mijn blik steeds weer naar de vrouw in de hoek. Daar staat ze, een lichtbundel op haar gericht. In grote gebaren toont ze hoe de trucker de strepen op de weg volgt. Subtiel bewegen haar handen bij een gevoelig gedicht. Bij de opzwepende klanken van het laatste nummer geeft ze nog een extra stoot energie. Met rode wangen, wild zwiepende haren en die prachtige gebaren vertaalt ze van begin tot eind de acteurs en band. Wát een power heeft deze doventolk!
Als de voorstelling is afgelopen schuifelt het publiek de tent weer uit. Om me heen hoor ik lovende woorden en enthousiaste meningen. Maar ik ben stil. Sprakeloos door wat ik heb gezien. Wanneer mij wordt gevraagd hoe ik de voorstelling vond, steek ik mijn duim op. Een gebaar zegt soms meer dan duizend woorden.
Rianca de Boer
 |
Columns 
