|
Taalpragmatiek
Onze volgende stop was een fabriek waar vroeger bakstenen en dakpannen werden gemaakt. We waren lekker gemaakt door een ritje met de ouderwetse stoomtrein ter plaatse die ons in de krant was beloofd. Vol goede moed stalden we onze fietsen en liepen het terrein op. Na veel gevraag en heen-en-weer gebel door de medewerkers aldaar (communicatie?) werd duidelijk bij wie we kaartjes konden kopen voor de stoomtrein. Bij de juiste meneer aangekomen werd ons duidelijk gemaakt door hem dat hij eerst een rondleiding door de fabriek ging geven en dat hij daarna met de stoomtrein zou gaan rijden.
Wilden we in de stoomtrein, dan moesten we eerst de rondleiding volgen. Zo gezegd, zo gedaan. Inhoudelijk was het verhaal interessant. Een cursus presentatietechniek zou echter niet misplaatst zijn. Allereerst het afstemmen van het taalgebruik op de doelgroep. Daarnaast de adem-stemkoppeling, het volume en niet in het minst het gebruik van intonatie om de luisteraars te blijven boeien. Tegen de tijd dat we aangekomen waren bij de stoomtrein had het gebrek aan taalpragmatiek (afstemmen op en inleven in de luisteraar) al de nodige hilarische situaties opgeleverd. Toen onze gids aankondigde dat we na het eerste rondje met de trein allemaal mochten uitstappen voor een volgende uitleg alvorens het tweede rondje gereden zou worden begon onze fantasie te werken. We schetsten allerlei komische scenario’s die wellicht zouden volgen. Toen de trein vervolgens halverwege de rit werd stilgezet voor een fantastische panoramafoto (meer struiken dan panorama) waren onze lachspieren niet meer te stuiten en huilden we tranen van het lachen.
Dit schrijvend realiseer ik me dat dit verhaal lang niet zo grappig is wanneer het niet zelf beleefd is. Toch heeft het gebrek aan taalpragmatiek ons een hilarische middag bezorgd, met een puberachtige slappe lach. Achteraf werd ik me ervan bewust hoe heerlijk ontladend en ontspannend een middag flink lachen kan zijn. Meneer van de Panoven: bedankt!
Bianca Berndsen
 |
Columns 
