Iedere logopedist heeft wel een aantal patiënten/ patiëntjes in behandeling die regelmatig niet op de afgesproken therapietijd verschijnen, niet afmelden, niets van zich laten horen en zeker de oefeningen thuis niet uitvoeren.
Als logopedist haal je dan je volledige trukendoos open. Je praat met de patiënt of met de ouders om het belang van de behandeling duidelijk te maken. Je maakt inzichtelijk wat de vooruitgang is als er wel regelmatig therapie is en hoeveel energie het kost om weer op te starten na een periode van geen behandeling. Je bedenkt beloningssystemen. Maar soms lijkt niets te werken. Dit is frustrerend, omdat je weet dat je als logopedist wel degelijk iets kan bereiken als de patiënt zich ook inzet voor het slagen van de behandeling.
Deze week zat ik te wachten op een meisje van 3 jaar. Op de afgesproken tijd was ze er nog niet, terwijl ze normaal gesproken altijd op tijd is voor de behandeling. Na 5 minuten hoorde ik dan toch een kinderstemmetje in de wachtruimte. Het meisje is altijd heel vrolijk en heeft altijd zin in therapie, maar vandaag keek ze toch wat beteuterd. Onderweg naar de praktijk had ze met haar voetje tussen de spaken van mama’s fiets gezeten. De tranen waren inmiddels al opgedroogd, maar ze liep wel een beetje moeilijk. Toch maar even kijken dan, schoentje en sokje uit… Een helemaal blauw-paarse enkel, vel eraf, best nog wat bloed, maar ze geeft geen krimp. Wat een stoere meid.
In de praktijkruimte zeg ik tegen de moeder van het meisje dat het misschien verstandig is om maar even langs de huisarts te gaan. Opeens begint het meisje hartverscheurend te huilen: ‘Ik wil niet naar de do-ho-hokter!! Ik wil bij jou we-he-he-he-herken!
Als dat geen therapietrouw is!
Liesbeth Verkade
 |
Columns 
