 Toeval
Zingend en fluitend danst hij de afdeling over. Hij is van Spaanse afkomst en werkt nu in een verpleeghuis in hartje Amsterdam. Het is elf uur ’s ochtends en de Spaanse salsamuziek galmt door de gangen. Hij werkt in de keuken en houdt van muziek en vrolijkheid. Ondertussen voert hij een vurig gesprek met een Spaanse patiënte. En ze dansen even later samen door de gang.
Verderop, in de huiskamer, zitten patiënten in rolstoelen of op hun rollator. Soms met een sonde, meestal niet. Ze kijken door het raam naar buiten. Zien hoe de tram iedere tien minuten bij de halte stopt. Hoe de reizigers in- en uitstappen, hoe ze lopen, hoe ze praten.
In de Lo & Fo staat een artikel over het herstel na een CVA. Regelmatig muziek beluisteren bespoedigt het herstel na een hersenbloeding.
Ik denk terug aan de Spanjaard in de keuken met zijn radio en zijn gezang.
Zou hij weten dat muziek bijdraagt aan het herstel van de patiënten?
Zou hij weten dat hij op zijn eigen manier veel meer doet voor de patiënten dan alleen zijn keukenwerk?
Zou het toevallig zijn dat juist deze Spanjaard op de CVA-unit werkt en daar zijn muziek draait?
Of zou er iets van een intuïtief gevoel van hem aan ten grondslag liggen?
Of is het hem gewoon allang bekend dat muziek het herstel na een CVA versnelt?
Als het toeval was: wat een mooi toeval. Als het geen toeval was: wat een mooi mens.
Adinda Lont
 |
Columns 
