 Van de andere kant.
Afgelopen vrijdag werd ik op mijn werk gebeld met de mededeling dat een direct familielid naar alle waarschijnlijkheid een CVA zou hebben doorgemaakt. Na nog even gauw alles afgerond te hebben ben ik er met mijn vriend naartoe gegaan.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek er sprake van krachtsverlies aan de rechter zijde, een facialisparese en een afasie. De CT-scan wees uit dat er geen hersenbloeding was.
Dit kan toch niet, dacht ik. Ik hoor toch als logopedist / afasietherapeut ‘aan de andere kant’ te staan? Ineens kom je zelf met de andere direct betrokkenen in een afhankelijke rol.
Komt de neuroloog nog en wat gaat hij zeggen? Wat gaat er verder gebeuren? etc….
Een opname op de stroke-unit is het geworden. Aan het eind van de dag kwam de neuroloog even langs. Die heeft kort verteld wat er aan de hand was en welke onderzoeken nog zouden moeten plaatsvinden (MRI e.d.). Na 3 dagen was er een transfer naar de afdeling neurologie alwaar een (poli)klinisch revalidatietraject zou starten.
Inmiddels was het krachtsverlies grotendeels bijgetrokken en resteert nu voornamelijk nog een afasie. Het gehele paramedisch team van het ziekenhuis gaat nu aan de slag. Nu nog naast me neerleggen dat ik hier geen controle over heb en alles uit handen zal moeten geven.
Gelukkig zal er vrijdag ontslag uit het ziekenhuis plaatsvinden.
Catherine Pijls
 |
Columns 
