Als logopedist moet je werk eigenlijk je hobby zijn om alles naar eer en geweten te kunnen doen. Hier ben ik me eens extra bewust van geworden toen ik recent de nota van de orthopedagoog van mijn zoon kreeg. Wat een tarief! En dan ook nog eens alle overleggen, verslaglegging en alles wat bij een onderzoek en behandeling komt kijken gedeclareerd. Je zou toch serieus gaan overwegen om je te laten omscholen tot orthopedagoog!
Ik ben eens even naast haar nota gaan leggen wat ik de afgelopen week allemaal buiten de behandeltijd om heb gedaan. Allereerst een avond bij een orthopedagoog over beelddenken n.a.v. een gezamenlijk patiëntje. Heel interessant en ik heb er het nodige van opgestoken. Natuurlijk wel in eigen tijd en voor eigen kosten.
De avond erna een lezing organiseren (als vrijwilliger) en bijwonen voor de commissie bij- en nascholing die ik samen met een collega vorm. Dan nog twee uitgebreide verslagen maken voor cluster-2 aanvragen. Dan ook nog eens een stuk of vijf verslagen maken voor mensen die terug gaan naar KNO voor een herhalingsonderzoek, kinderen die uitbehandeld zijn en kinderen waarvan een verslag moet worden geschreven na een herhalingsonderzoek door mij. Allemaal heel leuk om te doen hoor. Dan heb ik het nog niet gehad over alle telefonische overleggen met leerkrachten en het doorlezen van vakbladen, studieboeken en mailtjes.
Dan werk ik 2,5 dag in de praktijk met patiënten, waarvan er soms ook mensen op de dag zelf afbellen. Voor mezelf kan ik het dan niet verkopen om een nota te sturen voor een te laat afgemelde afspraak. Het verzuimtarief bewaar ik voor mensen die niet op de afspraak komen zonder af te melden.
Mijn werk doe ik nog steeds met veel plezier, maar af en toe bekruipt mij het gevoel dat we erg veel doen buiten de declareerbare behandelingen om in ‘eigen tijd’. Je werk moet dus wel je hobby zijn, wil je dit volhouden en fulltime behandelen is onmogelijk, wil je je werk goed kunnen doen.
Bianca Berndsen
 |
Columns 
