 Verrassing
Kinderen kunnen je soms zo geweldig verrassen. Om die reden werk ik graag met kinderen. De ene keer komen ze grappig uit de hoek, soms kunnen ze ineens een vaardigheid waarvan ik niet verwacht had dat het zou lukken.
Onlangs had ik een meisje in behandeling die bij de mondmotorische oefeningen haar tong niet naar rechts kon bewegen. Het lukte haar helemaal niet. Ik vermoedde een probleem in de neurologische aansturing.
Nu had het meisje blijkbaar heel fanatiek geoefend toen papa en mama niet keken, want hoewel wij ons er al bij neergelegd hadden dat het wellicht helemaal niet mogelijk zou zijn kwam ze mij laatst ineens laten zien wat ze geoefend had.
En tot mijn verrassing bleek ze haar tong nu ineens prima naar rechts te kunnen bewegen. Ze was zo trots! En ik ook, op haar!
Ik houd wel van verrassingen. En al helemaal als het zulke verrassingen zijn!
Soms word je verrast en weet je niet wat je te wachten staat. Zo werd ik begin dit jaar verrast door mij collega met het bericht dat zij met het haar praktijk (orthopedagogiek) wilde stoppen.
Inmiddels ben ik dus, behalve als logopedist, ook als regelneef van alles en nog wat aan het regelen.
Een nieuwe naam voor de praktijk, website, nieuwe naamsbordjes op de voorgevel, computer en printer/kopieermachine aanschaffen enzovoorts enzovoorts. Allemaal zaken die weinig met logopedie te maken hebben, maar er wel bijhoren.
Veel zaken zijn inmiddels rond en dus weer een zorg minder. Als ik zie hoeveel werk ik de afgelopen maanden verzet heb, buiten het logopedisch inhoudelijke werk, dan heb ik mezelf verrast.
Het grootste risico van een eigen praktijk hebben is dat je in feite nooit klaar bent met werken. Er valt altijd nog wel een verslag te schrijven, administratie bij te werken, behandelplan op te stellen etc. Toen ik begon in de praktijk had ik me stellig voorgenomen: “weekend is weekend”. Maar stiekem sluipt je werk op deze manier toch ook je weekend in.
Dat is en blijft een valkuil, waarvoor ik mezelf moet blijven behoeden. Want verrast worden door iets als een burn-out zie ik helemaal niet zitten.
Hannelore Kardol
 |
Columns 
Dat is en blijft een valkuil, waarvoor ik mezelf moet blijven behoeden. Want verrast worden door iets als een burn-out zie ik helemaal niet zitten.