|
Verslag: Symposium Marktwerking en Logopedie (NVLF), 11 juni 2008, De Reehorst, Ede.
Half zeven. De wekker is vandaag vroeg.
Marktwerking, is dat wel iets om vroeg voor je bed uit te komen, vraag ik me nog af. Maar als ik niet opsta, weet ik het nooit.
Tijdens de treinreis mijmer ik wat over marktwerking en waarom ik naar het symposium ga. Ons verpleeghuis is geinteresseerd in eerstelijns behandelingen en ik ook. Marktwerking voelt als een grote verandering waarin je niet achterop mag raken, want dat kost je je werk. Maar waarom precies, daar ga ik vandaag achter komen.
Enigszins sceptisch neem ik plaats in de aula. In het openingspraatje leidt de voorzitter van de NVLF ons in grote lijnen in in de principes van marktwerking. Daarna volgen een woordvoerster van de Nederlandse Zorgautoriteit en een heer van Zorgverzekeraars Nederland (ZN) om marktwerking van hun kant te belichten.
Gaandeweg de ochtend wordt mij steeds duidelijker wat er staat te gebeuren. Ten eerste worden op termijn de tarieven vrijgegeven. De logopedist kan daardoor over de tarieven onderhandelen met de zorgverzekeraar. Omdat zorgverzekeraars liefst zakendoen met grotere eenheden (praktijken), zullen er waarschijnlijk contractvoorstellen worden gedaan waar logopedisten op kunnen inschrijven. Aldus dhr. Bouwmans van ZN.
Hoe uitzonderlijker dus je product, hoe beter je onderhandelingspositie. Het wordt interessant om een product groot op te zetten. Wel geldt dat het succes van een behandeling inzichtelijk moet zijn. Hiervoor worden zogenaamde prestatie-indicatoren ontwikkeld. Dat proces is momenteel in volle gang, wordt ons verteld.
Er flitst van alles door mijn hoofd. Ook in de zaal wordt fel gediscussieerd. Hoe moeten we onze kwaliteit dan meetbaar maken? En wat met de doelgroepen die buiten de boot gaan vallen? De heer Bouwmans doet zijn best om vragen vanuit de zaal te beantwoorden, maar niet altijd tot tevredenheid van mij en mijn aanwezige collega's. Ik krijg het gevoel dat de praktische uitvoering nog niet goed is onderzocht (zoals: hoe meet je klanttevredenheid bij lastige doelgroepen en hoe zet je dat groots op?). Opeens voelen de muren van het verpleeghuis, de veilige voorwaarden van in loondienst zijn, als een beperking. De toekomst lijkt onzeker.
Het tweede item dat ik uit het symposium heb kunnen filteren is: de schotten tussen eerste- en tweedelijns behandelaars gaan verdwijnen. Wat voor gevolgen dat op termijn zal krijgen lijkt me moeilijk in te schatten. Kan een ziekenhuispatient straks zijn buurvrouw, de eerstelijns logopedist aan het bed vragen omdat zij zo betrouwbaar is? En gaat de tendens uitbreiden dat verpleeghuislogopedisten zich meer tot de nog zelfstandig wonende ouderen gaan richten? Vermoedelijk wel.
Heel leuk en aardig. Maar voordat marktwerking kan slagen, moet er nog aan de voorwaarden gewerkt worden. De overheid, in de vorm van de Nederlandse Zorgautoriteit, zal de taak van onafhankelijke informatiebron op zich moeten nemen en paal en perk stellen aan de invloed van de zorgverzekeraars. De zorgverzekeraars zullen moeten inzien dat je kwaliteit niet door euro's kunt vervangen. En wij... of we nu willen of niet: we moeten onszelf mar-ke-ten.
Linda de Visser
 |
Columns 
