 Was
De maand december is een rare maand. Dat vind ík tenminste. Enerzijds worden we gedwongen ons te verheugen. Op de komst van een baby. Niet zó maar een baby: een verlosser.
Nou brengt gelukkig bijna elke baby vreugde. En omdat ik op het punt sta voor de vierde keer oma te worden is deze decembermaand helemaal bijzonder.
Maar naast dat gevoel van hoop, verwachting, vreugde, vind ik de decembermaand somber. De steeds korter wordende dagen. De grijze luchten overdag. Het lijkt wel of zich in mij twee gemoedsstromen beconcurreren. Mijn verstand wil die sombere stemming niet de overhand laten krijgen. Maar hoe harder ik daar tegen vecht, des te minder vat heb ik op mezelf. Als remedie ga ik dan, zo gauw het zonnetje schijnt, met de hond een eind wandelen in de polder. Het liefst aan het Waalstrand. Daar is dan niemand. Ik ga wel eens languit liggen, op het zand. Het voelt niet eens koud. Of ik roep naar niemand aan de overkant: oehoe, lekker hard, lekker maf.
En dan ineens lach ik weer. Zomaar, om niks. Ben ik blij dat ik gezond ben. Ben ik blij dat ik opnieuw oma word. Voel ik dat het goed is ten minste één keer per jaar stil te staan bij het leven. Bij níeuw leven. Het leven vernieuwt. Wat was is geweest. Ik wens iedereen een tevreden 2009.
Marianne van de Heijden
 |
